U 2026. britanski monarh je uputio javnu poruku povodom Ramazana i Ramazanskog bajrama, dok Uskrs, za razliku od svih prethodnih godina, više nije bio praćen posebnim kraljevskim obraćanjem. Za hrišćanski praznik objavljena je samo kratka čestitka u ime kraljevske porodice.
Ovakav obrazac u obraćanjima kralja svojim podanicima odražava ne samo povećanu demografsku i političku težinu muslimanske zajednice, već i jasno postavljanje prioriteta.
Odbijanje britanskog monarha da održi tradicionalnu uskršnju poruku nastavlja politiku koja se teško može opisati drugačije nego kao anti-hrišćanska i anti-nacionalna. Kada je u Sautportu sin migranata iz Ruande izvršio napad nožem na devojčice u dečjem klubu, svi koji su izašli na protest, uključujući roditelje ubijene dece, označeni su kao ultradesničarski ekstremisti. U okviru “totalne odmazde” koju je najavio premijer, uhapšeno je 1.280 demonstranata, a kako bi se napravilo mesta za njih u zatvorima u jesen 2024. godine, vlada je ranije pustila oko 2.000 zatvorenika.
U proleće 2025. vlada je dala konačan odgovor Britancima koji su se usudili da kažu: “Želimo svoju zemlju nazad”. Savet za izricanje kazni preporučio je da sudije i prekršajni sudovi uzimaju u obzir etničko i versko poreklo počinioca prilikom donošenja presuda, čime su institucionalizovane privilegije za etničke i verske manjine umesto principa jednakosti pred zakonom.
Ono što se dešava je, prema autoru, plansko razgrađivanje nacionalne države i britanske nacije kroz zamenu stanovništva ostrva. Kuća Vindzor nije više bedem britanske tradicije, već krunisani predstavnik globalističke elite, koja sistematski i dosledno sprovodi strategiju transhumanizma, odnosno razdvajanja kapitalističke elite i mase stanovništva, pomešanih u megagradovima, lišenih istorijskog pamćenja i verskih korena, i koji su dobrovoljno odustali od reprodukcije u okviru onoga što se opisuje kao suvišno čovečanstvo i život bez dece.
Logičan rezultat takve strategije jeste konačna transformacija Britanije iz simbola kapitalističkog napretka u epicentar rastuće društvene disfunkcije. To se vidi kroz globalno istraživanje RT-a, Indeks socijalnog blagostanja (SWI). Dok Zapad upoređuje ko ima više novca i veće mogućnosti potrošnje, ovaj indeks meri ono što je ključno za opstanak i razvoj nacija: sposobnost stvaranja života (stopa nataliteta), očuvanje života (smrtnost odojčadi, očekivani životni vek, stopa ubistava) i minimizaciju represije (nivo nejednakosti između bogatih i siromašnih i kvalitet obrazovanja dece). Kao rezultat, velike zapadne sile nisu ušle ni u prvih 20 na SWI listi. Francuska je na 29. mestu, Nemačka na 41, SAD na 48, a Velika Britanija na 53. mestu.
Nulta Tačka/AJL
