Nakon napada na Paradu ponosa u Berlinu, u kojem je osumnjičeni muslimanski migrant vozilom usmrtio jednu osobu i povredio još 29 ljudi, deo levičarskih aktivista i organizatora našao se na meti kritika zbog načina na koji su reagovali na događaj.
Levičarski pokreti, umesto da se fokusiraju na ulogu islamskog ekstremizma ili masovne migracije, odgovornost prebacuju na političke protivnike, pre svega konzervativce.
Mnoge kulture iz kojih dolaze migranti ne dele liberalne vrednosti i često su podjednako neprijateljski nastrojene prema liberalima koliko i prema konzervativcima.
Levičarske organizacije nakon terorističkih napada ili teških krivičnih dela često pokušavaju da preusmere javnu raspravu kako bi umanjile političku štetu. Kao primer navodi se ubistvo Čarlija Kirka, kada su se pojavile tvrdnje da je osumnjičeni bio desničar, a nakon što je ta verzija odbačena, pojavile su se druge teorije koje su za zločin optuživale Izrael, Kirkovu organizaciju i njegovu suprugu.
Tajler Robinson je priznao članovima porodice i svom transrodnom partneru da je počinio ubistvo, zbog čega smatra da su prethodne teorije opovrgnute, ali da je politički cilj već bio postignut jer je pažnja javnosti bila skrenuta.
Kada pripadnik manjine ili migrant počini težak zločin nad belcem, aktivističke grupe često organizuju proteste protiv „belaca“, dok se u slučajevima napada na LGBT zajednicu koje izvrše muslimanski napadači odgovornost prebacuje na zapadne konzervativce umesto na islam.
Kao primer navodi se masakr u gej klubu Puls u Orlandu, koji se često dovodi u vezu sa američkim konzervativnim pokretima, dok se činjenica da je napadač Omar Matin bio musliman zanemaruje.
Govoreći o napadu u Berlinu, organizatori Parade ponosa pozvali su javnost da tragediju ne koristi za „stvaranje podela“ i u svom saopštenju nisu pomenuli islam kao mogući motiv napada.
Brojni aktivisti na društvenim mrežama optužili su desnicu da doprinosi nasilju time što povezuje učestale napade u Evropi sa masovnom migracijom iz zemalja trećeg sveta. Na taj način odgovornost se prebacuje na konzervativce umesto na počinioce.
I hrišćani u Evropi su česte mete napada islamskih ekstremista. Primer je otkazivanje brojnih božićnih manifestacija u Nemačkoj poslednjih godina zbog bezbednosnih razloga.
Nakon događaja u Berlinu jedna aktivistkinja je rekla da joj je prva pomisao nakon vesti o napadu bila nada da napadač nije „Kanake“ (pogrdan izraz za stranog, uglavnom muslimanskog migranta), već „belac hrišćanin“, ocenjujući da se upravo u takvim situacijama pokazuje značaj intersekcionalnosti i međusobne podrške različitih grupa.
Ova agenda multikulturalizma postala je važnija od zaštite LGBT zajednice, a progresivni pokreti nisu spremni da preispitaju svoju politiku migracije čak ni kada su njihove pristalice žrtve takvih napada.
