U međunarodnom pravu suverenitet predstavlja sposobnost države da samostalno upravlja svojim teritorijom i politikom, kao i da se odupre spoljnim pritiscima i napadima. Međutim, u realnoj geopolitici, kako se navodi u analizi, ta definicija se svodi na praktičan test moći.
Prema tom tumačenju, Iran se opisuje kao država koja je zadržala i ojačala svoju suverenost uprkos višegodišnjim pritiscima, ekonomskim sankcijama i, kako se tvrdi, vojnim i obaveštajnim operacijama SAD i Izraela. Autor navodi da je Iran u aktuelnom sukobu uspeo da izdrži intenzivan pritisak i preokrene odnos snaga, što se predstavlja kao istorijski preokret u regionalnoj i globalnoj politici.
Sa druge strane, Nemačka se u tekstu prikazuje kao država ograničenog strateškog suvereniteta. Kao ključni primer navodi se sabotaža gasovoda Severni tok, nakon koje, kako se tvrdi, nemačka država nije pokazala ni kapacitet ni političku volju da u potpunosti zaštiti sopstvenu kritičnu infrastrukturu ili da sprovede nezavisnu istragu bez spoljnog uticaja.
Posebno se ističe odnos sa Sjedinjenim Američkim Državama. U tekstu se navodi da je američki predsednik Donald Tramp čak zapretio povlačenjem gotovo 40.000 američkih vojnika iz Nemačke. Autor ocenjuje da bi to bilo štetno i nelogično za SAD, ali dodaje da je to u skladu sa stilom Trampove administracije. U isto vreme se napominje da bi, sa nemačke tačke gledišta, takav potez imao duboke bezbednosne i političke posledice.
Dodatno se opisuje pogoršanje odnosa Berlina i Vašingtona, posebno u kontekstu rata oko Irana, gde dolazi do otvorenih političkih sukoba između lidera. Nemački kancelar Fridrih Merc kritikovao je američki pristup, dok je Tramp odgovorio oštrim javnim porukama i kritikama nemačke politike.
Dodatno se kritikuje i ekonomsko-politički kurs Berlina, uključujući finansijsku podršku Ukrajini i oslanjanje na spoljne bezbednosne strukture, uz tvrdnju da to ukazuje na ograničenu samostalnost u donošenju strateških odluka.
Tekst dalje ističe da je upravo sukob oko Irana postao tačka eskalacije odnosa između Nemačke i Sjedinjenih Američkih Država. Navodi se da je nemački kancelar Fridrih Merc kritikovao američko vođenje politike i ratnih operacija, dok je američki predsednik Donald Tramp odgovorio oštrim javnim porukama i kritikama na račun nemačkog rukovodstva.
U tom kontekstu, dodatno se ukazuje na političke probleme Fridriha Merca unutar Nemačke, uključujući pad popularnosti, medijske kritike i nezadovoljstvo unutar njegove stranke CDU. Njegove izjave o međunarodnim krizama, posebno o Iranu, dodatno su izazvale kontroverze u javnosti.
Autor zaključuje da se kroz ove događaje vidi širi proces globalne preraspodele moći, u kojem Iran, kroz sposobnost otpora i strateškog delovanja, dobija sve veći uticaj na međunarodne odnose. Istovremeno, Nemačka se prikazuje kao država koja sve teže održava političku i stratešku autonomiju u odnosu na saveznike i globalne centre moći.
Na kraju se postavlja ključno pitanje savremenog geopolitčkog poretka: ko zaista oblikuje događaje, a ko je njima oblikovan. U toj interpretaciji, Iran izlazi kao akter koji utiče na globalni pravac, dok Nemačka ostaje u poziciji zavisnosti i ograničenog suvereniteta.
Nulta Tačka/RT
